Ken niet aan elke banale gebeurtenissen uit het
dagelijks leven dezelfde graad van aandacht, dringendheid
en intens belang toe zoals op het werk.
Noteer op een blad papier uw eigen « to do’s
», bij voorbeeld : « het gazon afrijden
», « orde maken in de garage »,
enz.
Ken vervolgens op een schaal van 1 tot 4 een relatief
belang toe aan de items op uw lijstje :
1) Moet absoluut
2) Moet echt
3) Moet
4) Zou eigenlijk moeten
Ga terug naar uw lijstje en kijk of de « to
do’s » van u zelf of van andere komen.
Voorbeeld : Er moet orde gemaakt worden in de garage
omdat er dan meer plaats zal zijn of omdat u niet
zou willen dat anderen denken dat u slordig bent.
Toon de resultaten aan uw partner en plaats de verschillen
in perceptie tegenover elkaar.
Neem uw lijstje op een andere keer terug en vraag
u af of sommige « to do’s » niet
vervangen kunnen worden door « ik heb zin
om ». Dat zou uw humeur bij het uitvoeren
van de taak wel eens helemaal kunnen veranderen.
16u30 : tijd voor de automatische piloot
Dit is een andere benadering die u kan helpen
om het tempo te vertragen op de psychologische
weg die leidt naar de huiselijke sfeer.
Vermijd om de lastigste taak op uw programma aan
het einde van de dag uit te voeren. U riskeert
dan immers de stress mee naar huis te nemen. Probeer
de eenvoudigste taak aan het einde van uw dag
uit te voeren. Gebruik bij voorbeeld het laatste
halfuur om nog wat telefoontjes te doen, om vaklitteratuur
door te nemen, kopieën te maken, uw mails
te beantwoorden, uw laden of uw bureau op te ruimen.
Deze ‘rustgevende’ activiteiten zijn
een uitstekende manier om de aandacht van het
werk af te leiden in het vooruitzicht van een
rustige avond thuis.
De weldaden van onderhandelde eenzaamheid
Een van de redenen waarom mensen na de werkuren
op kantoor blijven is de behoefte aan alleen-zijn.
En waarom zou u niet kunnen onderhandelen over
een vrij moment bij uw terugkeer naar huis ? Na
het werk hebt u recht op een moment voor u zelf,
op voorwaarde dat u over dit ‘decompressiemoment’
met takt onderhandelt. Zeg uw partner en uw kinderen
bij voorbeeld dat u dolgraag naar huis komt, maar
dat u even alleen wenst te zijn om hen daarna
des te meer aandacht te kunnen schenken.
« Hoe was je werkdag ? »
Het gevoel dat u aan het einde van een werkdag
hebt is soms bedrieglijk : het zijn intense, maar
voorbijgaande gevoelens. Het is misschien raadzaam
ze tijdens een moment voor u zelf te analyseren
om ze in hun juiste perspectief te plaatsen.
In die geest, is het misschien ook beter dat u
bij uw thuiskomst vragen over uw werkdag vermijdt.
U hebt best wel het recht om uw behoefte aan stilte
vriendelijk, maar vastberaden kenbaar te maken.
Maar opgelet, uw zwijgzaamheid mag door uw huisgenoten
niet geïnterpreteerd worden als geheimdoenerij,
een gebrek aan vertrouwen of een weigering om
uw emoties uit te drukken. Op de vraag «
Hoe was je werkdag », kunt u op verschillende
manieren antwoorden : « Lastig, ik zou er
vanavond liever niet meer aan denken »,
« Vermoeiend, ik wil er mij volledig van
afzetten. »
Wanneer u aan tafel gaat
Gebruik om uw werkdag te overlopen de vertrouwde,
maar altijd efficiënte formule van het goede
en het slechte nieuws. Stel de vraag : «
Wat was het ergste dat mij vandaag overkomen is
? Wat was het beste ? Wees bereid om twee types
van nieuws aan te kondigen. Maak een onderscheid
en vermijd termen als altijd en nooit. Die zijn
van aard om sterk tot de verbeelding te spreken.
Door die woorden kunnen de dingen ergere dimensies
aannemen dan in werkelijkheid.
|
|
