| Tegenover een stresstoestand spelen zich
in het individu complexe hormonale processen af.
Die staan in een eerste fase in het teken van
het vrijkomen van zogenaamde « stresshormonen
», adrenaline en noradrenaline, bestemd
om ons voor te bereiden op de fysieke actie, om
ons in staat te stellen een hindernis te overwinnen.
Wanneer de stressfactoren aanhouden, treden in
een tweede fase de bijnierschorshormonen in actie
: die moeten ons uithoudingsvermogen en onze weerstand
verhogen, waardoor we letterlijk « stand
houden ».
Dit scheikundige proces staat perfect op punt,
maar wanneer er te vaak een beroep op gedaan wordt,
gaat het zijn doel voorbij of geraakt het ontregeld.
Stress kan dan uitmonden in psychosomatische aandoeningen,
waaronder allergieën en huidziekten, astma,
maar ook hoge bloeddruk en hart- en vaatziekten.
| De drie stadia van stressreacties
De alarmfase
Stemt overeen met acute stress.
Dit is wat bij voorbeeld zou gebeuren wanneer
u tijdens een boottocht ‘s nachts
overboord zou vallen. Het organisme mobiliseert
onmiddellijk verdedigingsmechanismen om
ons aan de situatie aan te passen : zwemmen,
schreeuwen, zich oriënteren, een voorwerp
zoeken om zich aan vast te klampen.
De weerstandsfase
Stemt overeen met een duurzamere aanpassing
aan de stresstoestand. Voorbeeld : niemand
hoort uw hulpkreten en u moet zwemmen om
te drijven, in afwachting dat men uw afwezigheid
opmerkt en u komt zoeken. Tijdens deze fase
functioneert het lichaam nog steeds om de
noodsituatie te overwinnen, maar de nadruk
ligt op uithouding in plaats van prestaties
De uitputtingsfase
Wanneer het individu niet meer in staat
is zich aan de situatie aan te passen, bij
voorbeeld na meerdere uren in het koude
water, begint de lichaamstemperatuur te
dalen, de spieren verzwakken en de waakzaamheid
ebt weg. U gaat stilaan kopje onder.
Deze drie fasen stemmen vaak overeen met,
gelukkig maar, minder dramatische episodes
in ons leven. Bij voorbeeld in het beroepsleven
: aankondiging van een pak extra werk (alarm),
dagenlange inspanning om het goed en snel
te doen (weerstand), demotivatie om de taak
naar behoren uit te voeren en behoefte aan
rust (uitputting).
|
Wat zijn de voortekenen van verhoogde
stress ?
Wanneer stress aanhoudt laten gedragswijzigingen
uitschijnen dat er iets niet in de haak zit.
Enkele typische signalen :
- Gebrek aan opgewektheid, spontaniteit, geluk
en enthousiasme ;
- Gebrek aan verdraagzaamheid tegenover de
anderen en prikkelbaarheid, vooral tijdens discussies
of meningsverschillen ;
- Woede-uitbarstingen ;
- Concentratieproblemen of onvermogen om eenvoudige
beslissingen te nemen;
- Verhoogd alcohol- of druggebruik ;
- Sterk verlangen naar of moeilijk alleen kunnen
zijn ;
- Herhaaldelijk ziek zijn en moeilijk herstellen
;
- Nachtmerries en kwade dromen ;
- In zichzelf gekeerd zijn (vrienden niet meer
zien en niet meer deelnemen aan sociale activiteiten)
;
- Uitputting, duizeligheid en hartkloppingen
;
- Slaapstoornissen (‘s nachts wakker
worden of ‘s morgens zeer vroeg ;
- Verlies van zelfvertrouwen ;
- Verlies van motivatie ;
- Verminderde creativiteit, geheugen- of concentratieverlies
- Meer fouten maken.
Bron :
« Le stress, c’est la vie »,
Dr Soly Bensabat, Fixot
« Halte au surmenage », Marie Haddou,
J’ai Lu
« L’anxiété »,
Dr Laurent Chneiweiss, Dr Eric Albert
http://groups.msn.com |
|
